Ang saloobin ng empleyadong underappreciated

2 Dec

Kahapon pa ko nagiisip ng magandang intro sa post na ‘to pero wala talaga pumapasok sa isip ko. Siguro dala na rin ng inis at stress. Kaya gan’to na lang, wala ng intro intro, PU..wede? (apir sa mga naka-gets)

Malamang pagbasa mo pa lang ng title e nakokornihan o nakokonyohan ka na. Wow, underappreciated, so conyo naman this post. Pero kasi, mas maigi ng ganyan, hindi ko na kasi sinasala ang mga gusto ko sabihin. Kung anong gusto kong sabihin, diretso na kagad sa pagtipa ko ng keyboard.

Unang kita mo pa lang sa title ne’to, alam mo na kagad anong tutumbukin ko. At oo, tama ka, HINDI AKO NATUWA sa mga nangyari. Bigyan muna kita maiksing history ng mga nangyari sa nakaraang halos tatlong taon ng pagtatrabaho ko.

Sa unang taon, tinanggap ko ang rating na hindi masyadong kaaya-aya dahil baka na rin kulang pa ‘ko sa experience at mga diskarte ng isang tunay na senior employee. Kumbaga, kailangan ko pa maging mature sa pag-atake sa mga tasks na ginagawa ko sa pangaraw-araw. Sa pangalawang taon, ginawa ko na lahat ng kaya kong gawin. Nagwaring sponge ako at inabsorb lahat ng pwede maabsorb para maging epektib na professional. Pero come giving na ulit ng rating, ‘nakukulangan’ pa din daw sila sa’kin – isang madalas na comment ng isang judge mula sa kahit anong singing contest. Nung panahon na ‘yon, halos lahat ng ka-team ko, okay ang naging rating, at parang ako lang ang sinawimpalad. Ngayon, ayokong  maging hambog o mayabang ang dating, pero hindi rin naman biro ang mga naging impact and mga naging kontribusyon ko sa team. Pero hindi kasi ako ‘yung tipo ng tao ng maramdamin kaya naisip ko na lang na bumawi sa susunod na taon.

At yun na nga, dumating na ang pangatlong taon. At ‘etong mga panahon na ‘to, talagang pinagbutihan ko. Magandang opportunity na din kasi ‘to gawa ng nagre-replatform ang aming application. Kaya naisip kong pumondo ng marami-raming kontribusyon. Naisip kong ramihan kaysa sa nakaraang taon. ‘Ika nga ng matalinhagang si Rufa Mae Quinto, “todo na ‘to!”

Pero come rating ulit isang magandang sorpresa ang nagaabang. WALANG PAGBABAGO! Syempre tuwang tuwa ako, diba? Pucha, sa dami ng ginawa ko, WALA PA DIN PAGBABAGO. E para pala kong gago na nagpakahirap ng fiscal year na ‘to. Marami akong naisip na rason. Isa na d’yan e naisip ko na baka naging sistema na ang pagbigay sa’kin ng di magandang rating dahil wala naman silang naririnig na reklamo mula sa’kin. Kumbaga, tinatanggap ko lang. Pero ang gago lang e, kaya di ako nagrereklamo kasi naiintindihan ko na may hinahanap pa silang factor mula sa performance ko. Mahirap pala maging understanding sa industry. Naisip ko na din na baka kaakibat na ng pagtatrabaho ang bahid ng personal bias sa pagbibigay ng rating. Hindi ko sinasabing merong nagaganap na pulitika, pero hindi mawala sa’kin na baka naging factor din ‘yun. Nakakadismaya.

Siguro nagtatanong ka, anong dahilan ng pagpost ko neto, isa lang: gusto ko lang makita mabasa ng mga taong nararapat na hindi ako natutuwa sa natanggap ko ngayong tapos na ang bigayan ng rating. Alam ko namang wala ng mangyayari kahit magset pa ko ng one on one sa kahit sinong nakakataas sa’kin dahil ‘ika nga ng mga kapwa conyo ko, the damage is already done.  

Ngayon, ‘di ko pa alam anong gagawin kong susunod na move sa career ko. Marami pa ‘kong iniisip ngayon. Kailangan ko muna pagalingin sarili ko dahil s’ya nga pala na-tear ko ang ACL ko. What a year. Sarap!

Bazinga.

 

On Inside Out

22 Aug

I always thought there’s no topping – or at the very least will equal – Wreck-it-Ralph as being the best when it comes to animated films, but boy was I hell wrong. I know it’s too early to tell but I think this could be the best film of this year. While I still think Wreck-it-Ralph has the upper hand in terms of cohesiveness in its overall plot, but the emotions and feels of this movie are so overwhelming and compelling, it climbed its way to my new personal favorite. I mean, how often do you see a movie which has a very interesting plot, then as soon as you see it, find out it has an equally interesting story? Trust me, there’s only a few out there and this one deserves to be included.

image

Inside out (google images)

Ever find yourself where you’re recommending a film to someone, and you go gushing about the unforgettable scenes and characters but at the same time you’re thinking you might be overselling? Well, that can never happen to this one. It’s thaaaaat good!

I wouldn’t say more just do yourself a favor and go see it!

P.S. It’s a real tearjerker, so if you’re planning to see it on a date and you don’t want your catch to see you crying, go see something else. You’ll struggle keeping your eyes from brimming.

On Now You See Me

1 Sep

Combine Ocean’s Eleven with The Prestige, what do you get? Now You See Me.

While both movies I mentioned for comparison are rife with completely plausible mindfuck twists and well-devised plots, I find this magic-slash-heist movie barely convincing otherwise. Don’t get me wrong, the movie is certainly entertaining and enjoyable as fuck, as it’s almost a social dogma that everyone loves magic. From the performed acts and illusions to the perfect casting of its characters – special mention to Jesse Eisenberg and Isla Fisher – this could have made it to my personal list  Continue reading

On Movies

24 Aug

The movies included in this review are as follows: Wreck-It Ralph, Pain & Gain, Fight Club, Reservoir Dogs, and The Usual Suspects. All of which I just have seen lately. (So now you know how much time I got for myself.)

On Wreck-It Ralph

If you have seen the likes of How to Train Your Dragon, Megamind, Toy Story 3, The Incredibles, then you definitely need to squeeze a time to see Continue reading

It’s a matter of Blood and Connections

23 Aug

I wake up late in the afternoon, get up and consume about 5 – 10 minutes deciding whether to fix my bed or not, go downstairs to check for food ( eat if there’s any), surf the net, send resumes online, then anything that follows can interchangeably be: playing basketball, watching movies, reading, going out ( and by out, I mean just by the streets nearby hanging out) until I exhaust every single energy left in me and pass out. Unless I’m committed, this is basically how my day-to-day itinerary looks like for the past month, activities in chronological order. I know that it’s all wrong –  aside from the fact that I started with a comma splice – and the more days I spend this way, the more I realize how behind I am career-wise.

Well anyway, for the meantime, I mitigate Continue reading

KIAs. I wanna KTA!

16 Jul

So yeah, I was reading my previous posts lately, just to rekindle the blogging blood in me, and I’ve just  proven what kind of an emotional wasteland-shithead I was for the past months, which, unfortunately, have also proven the unlikeliness of the possibility I equal or – at least – barely match the manliness of the newest addition to my Hollywood idol list – Daniel Craig. (Or just by that derogatory fact that I have such a list makes me more far-fetched to that wishful thinking) Well I guess that pretty much seals the deal, me realizing that I was an emotional wreck back then gives me the feeling that I’ve in fact moved on. Nevertheless Continue reading

Peace of mind, san ba meron?

22 Feb

Napakahirap talaga pag ang problema mo e tungkol sa pagibig. Nung tinitipa ko sa keyboard ang previous post ko, tamang aligaga din ang tropa ko dahil sa problema sa pagibig. Medyo heartbreaking din yung nangyari sa kanya. Hindi din mapakali, kaya kahit di na niya sabihin, binigyan ko na siya ng payo. Sabi ko, “wag mo na isipin yun, ichannel mo na lang yung energy mo sa ibang bagay.” Medyo naipokritohan ako sa sarili ko matapos ko sabihin yun. Naisip ko, napakadali talagang sabihin ng mga bagay bagay at magbigay ng payo lalo na kung hindi ka involved sa problema o kaya’y di mo pa nararanasan yung nararanasan ng problemado.

Hanggang ngayon, di pa din ako makatulog ng maayos. Magigising ako ng napakaaga o kaya ng madaling araw, tapos hindi na ko makakabalik sa pagtulog dahil sa walang humpay na pagiisip. Langyang pagibig nga naman yan o. Siguro hanggang hindi ko pa “siya” nakikita ulit at magkaron ng maayos na closure to, hindi ako matatahimik. Hanggang ngayon kasi napakarami kong naiisip; napakarami kong gusto at ayaw paniwalaan. Nakakabaliw!!

Hanggang kailan ba ko magkakaganito?– hindi ko alam. Pero sana dumating ka na peace of mind. Hirap na ko e.

Emo nanaman ba? Wag ka ng umangal; susuntukin kita!